Home de Stichting Activiteiten Gastenboek Allerlei Recensies

 

 

 

 

 

 

 

Copyright 2010 Stichting de Poort

Webdesign: Hans Glorius
Alle afbeeldingen zijn gemaakt door leden van St. de Poort of geplaatst met toestemming van de makers!

 

Recensies


Recensies zijn geplaatst met goedkeuring van het Brabants Dagblad.

Uit het Carillon 16 juli 2009

 

 


Recensie uit het Brabants Dagblad van maandag 18 februari 2008

 

Het is de verdienste van de Culturele Stichting De Poort in Rossum, om zo kort na het verrassende optreden van het Meisjeskoor Senta, het Ovino blazersensemble voor een concert te contracteren. Dit ensemble bestaat uit professionele en gevorderde amateur musici die spelen in de voorgeschreven samenstelling met 2 hobo’s, 2 klarinetten, 2 bassethoorns (voor Mozart), 2 fagotten, 4 waldhoorns, 1 cello (voor Dvorak) en 1 contrabas.
Een extra moeilijkheid bij een dergelijk kwalitatief qua spelniveau zo gemèleerd ensemble is, dat niveauverschillen direct leiden tot ongelijkheden in het samenspel. Elke instrumentalist is een solist en de technische vaardigheid mag dan onderling niet te veel verschillen. Zelfs voor een professioneel blazersensemble is het programmeren van deze, als Gran Partita bekend staande Serenade van Mozart, niet alleen prestigieus, maar ook gevreesd om zijn moeilijkheid. Technisch en muzikaal wordt het uiterste van de musici gevraagd. Daarmee heeft de dirigent Lex Bergink onvoldoende rekening gehouden en dat kwam de uitvoering niet ten goede.
Het Ovino ensemble opende met de ‘Serenade’ Nr. 10 in Bes groot KV 361 für 12 bläser und Kontrabas van Wolfgang Amadeus Mozart (1756-1791). Dit werk - uit de jaren direct na 1780 - kent zeven afzonderlijke delen en is zeer aansprekende muziek voor een dergelijk ensemble. Zeker één van de grootste werken van deze meester met zijn contrasterende elementen in vorm en instrumentatie. Mozart vraagt om sprankelend en lichtvoetig spel en daaraan kon dit ensemble niet voldoen. Voeg daarbij onevenwichtigheden in klankbalans, techniek en intonatie, dan was dit werk geen gelukkige keuze.
Na de pauze klonk de Serenade in D groot van Antonin Dvorak (1841-1904). Muziek die nauw verwant is aan de Tsjechische volksmuziek en vaak één en al vrolijkheid uitstraalt. Dvorak schreef dit werk naar eigen zeggen voor harmonie-orkest, de benaming voor een dergelijk ensemble in die tijd. Dit werk paste aanmerkelijk beter bij het niveau van deze blazers, hoewel klankbalans en intonatie ook nu om verbetering vragen.
Al met al een concert met plussen en minnen waarbij de keuze van het programma nog eens kritisch moet worden bezien.


Recensie

Door Jan van Nerijnen

Gehoord zaterdag 16 februari
in de Protestantse Kerk te Rossum


Recensie uit het Brabants Dagblad van maandag 28 januari 2008.

Werd het eerste optreden van het Meisjeskoor ‘Senta’ tijdens de heropening van De Kreek in Kerkdriel nog gezien als een try-out, zondagmiddag gaf het koor een compleet concert in de Protestantse Kerk te Rossum. Tijdens dat eerste optreden bleek al dat deze meisjes door zangpedagoge Sylvia van der Vinne zorgvuldig zijn geselecteerd. Er wordt niet alleen gewerkt aan stemvorming, intonatie en articulatie. Ook het van blad muziek lezen en zingen krijgt alle aandacht. Het repertoire is heel breed van opzet en men schuwt allerminst het wat modernere repertoire zoals bleek uit het werk van Ignace Lillien. De begeleiding, met zijn vele dissonanten in de akkoorden, werd uitstekend gespeeld door de pianisten Carl van Kuyck, Janneke Oostelbos. Slagwerker Ivar Dorst ondersteunde en Hanneke Roos vertelde.
Voor de pauze bestond het programma uit volksmuziek, negrospirituals en korte liederen van de Engelse componist Benjamin Britten. In ‘Gia il sole dal Gange’ van Alessandro Scarlatti debuteerde de pas 18 jarige sopraan Selina Leerintveld uit Alem als soliste. Een pril zangtalent dat geschoold wordt door Sylvia van der Vinne en zeker als een potentiële conservatoriumleerling gezien mag worden. Haar stembeheersing en ademtechniek zijn opvallend en verraden bijzondere kwaliteiten. Zeker waard om verder ontwikkeld te worden.
Het meest interessante deel van het programma viel na de pauze te beluisteren met een strikt programmatische compositie gebaseerd op een nog steeds actueel thema.
Van de Poolse componist Ignace Lillien werd zijn schoolcantate ‘A negrogirl goes to school’ uitgevoerd, waarin een meisje als eerste kleurling naar een blanke school gaat en daar met allerlei vooroordelen te maken krijgt. Hier uitgebeeld door het koor. Eerst provocerend dan weer beschouwend. Zelfs de twee pianisten – vier handig piano – vertolkten de rol van docent en leerling. Maar zoals het hoort eindigt ook dit werk met een happy-end en een moralistisch lied, zo van ‘we zijn allemaal gelijk, ongeacht je huidskleur’.
Van der Vinne is een geweldige vakvrouw en weet met haar pedagogische kwaliteiten ook dit meisjeskoor meer dan voortreffelijk te inspireren. Alle technische onderdelen zijn tot in detail bestudeerd. Het was een waar genoegen om dit onbevangen, spontane koor te beluisteren en is een zeer waardevolle aanwinst voor de hedendaagse koorcultuur. Een overrompelend debuut.


Recensie

Door Jan van Nerijnen

Gehoord zondag 27 januari 2008
Protestantse Kerk te Rossum


Recensie uit het Brabants Dagblad van zaterdag 27 oktober.

Supertalenten Weijenberg en Aguirre concerteren in de Hervormde Kerk van Rossum

Gisteravond organiseerde de culturele stichting De Poort haar traditionele en kwalitatief hoogstaande, jaarlijks terugkerende klassieke concert in de N.H.Kerk. De voortreffelijke cellist Sietze – Jan Weijenberg (1983) kwam ook dit jaar zijn belofte na om Rossum wederom te vereren met een optreden. De jonge pianist Andoni Aguirre (1984) trad als zijn begeleider op.
Sietze – Jan Weijenberg is een graag geziene gast. Zijn spel is zeer volwassen en van een zeer hoog artistiek en muzikaal niveau. Niet voor niets werd hij dit voorjaar tweede tijdens het internationale concours voor cellisten in Nederland. Weijenberg studeert in Parijs aan het Conservatoire National Superieur bij Michael Strauss. De pianist Andoni Aguirre studeert bij Bruno Rigutto aan het zelfde conservatorium. Dit verschaft hem een zeer waardevolle link naar de beroemde pianolegende Samson Francois. Hij beschikt over een verfijnd touché wat hem in staat stelt de cellist op een voortreffelijke wijze te volgen zonder ook maar één moment te domineren. Dit is al een kunst op zich. Zijn technische vaardigheid is ongekend en hun samenspel verraadt een gedegen en intensieve studie. Op het programma stonden composities van de romantici Johannes Brahms (1833-1897) en Robert Schumann (1810-1856), maar ook van de beroemde Russische componist Serge Prokofieff (1891-1953), die nog tot de modern klassieken wordt gerekend. Een programmakeuze waar met belangstelling naar werd uitgezien, met zeer toegankelijke en heel aansprekende muziek. Weijenberg beschikt over een formidabele volle toon en zijn muzikaliteit en technische vaardigheid zijn van een ongekende klasse. Technieken als flageoletten, dubbelgrepen, pizzicato of spiccato weet hij moeiteloos toe te passen. Bijzonder fraai was de uitvoering van Johannes Brahms’ ’Sonate’ in e klein. Van een verstild pianissimo in de langzame delen tot een onstuimig forte in het allegro. Alles klink als volmaakt, mede door het samenspel met Aguirre waarmee hij een vast kamermuziekduo vormt. Voor de pauze vertolkten zij nog de ‘Fünf Stücke im Volkston’van Robert Schumann. Prachtige romantische muziek waarbij de componist zeer nauwkeurig heeft aangegeven hoe hij zich de uitvoering er van voorstelde.
Tot slot werd de ‘Sonate voor cello en piano’in C groot opus 119 van Serge Prokofieff uitgevoerd. Pure muziek, wel met een geheel ander karakter maar voortreffelijk weergegeven. Een excellent concert door twee supertalenten.

Door Jan van Nerijnen
Gehoord vrijdag 26 oktober 2007
Hervormde Kerk te Rossum


Recensie uit het Brabants Dagblad van vrijdag 21 september.

ROSSUM - De culturele Stichting de Poort weet elk jaar wel een bijzonder
concert in Rossum te organiseren. Zo trad gisteravond het Joodse koor
HATIKWA - ook de naam van het Israëlische volkslied - uit Nijmegen in de
akoestisch goed klinkende N.H. Kerk op. Op het programma stonden
meerstemmige liederen die allen als thema Hatikwa - " hoop"- hadden. Het
koor is begin 2003 opgericht door mensen uit de hele omgeving van Nijmegen
die zich verbonden voelen met Israël en het Jodendom, maar ook heeft het
koor leden die een heel ander geloof belijden. Een echt gemêleerd gezelschap
dus. Niet alle leden hebben een zangscholing genoten maar zijn wel vol
enthousiasme lid van het koor geworden. Zij zingen in het Hebreeuws
synagogaal, Ladino, Jiddisch en in het moderne Hebreeuws, dit alles met
begeleiding van piano en soms een klarinet is toegevoegd. Dirigent van het
koor is Joop Veuger die ook zorgt voor de bewerkingen voor een meerstemmige
uitvoering. Het koor heeft een geheel eigen stijl ontwikkeld, klinkt sonoor
met een goede articulatie en frasering. Ook al is 'koorminded' Rossum
verwend door de concerten van zijn voortreffelijke vrouwenkoor. Toch bleef
er veel positiefs te beluisteren en was het gebodene zangtechnisch heel
acceptabel. De verhouding binnen de groepen - de koorzetting is vaak
homofoon - was goed in balans en de instrumentale begeleiding ondersteunde
het geheel zonder te domineren. Vooral het enthousiasme waarmee het
omvangrijke programma werd uitgevoerd verdiende veel waardering en werkte
zeer aanstekelijk. In een typische harmonisatie werden de liederen
uitgevoerd. Soms heel devoot en soms heel gedecideerd, de juiste emotie
meegevend. Ook de vele solisten presteerden naar behoren en maakten samen
met het koor hun motto helemaal waar: Muziek met nesjomme, muziek met een
ziel.

Joods koor uit Nijmegen met meerstemmige liederen Gehoord in N.H. Kerk in
Rossum door Jan van Nerijnen - HATIKWA